جنس چینی آفت مهلک ایرانی

محمدرضا دارابی* : بسیاری از هموطنان ما یا بیکارند یا تولیدی یا کارگاه صنعتی داشته اند که از بین رفته و دلیل آن هم یک مساله عمده است؛ حضور کالاهای ارزان قیمت و کم دردسر چینی با رنگ و لعاب خاص در بازار ایران که هر روز بیشتر و بیشتر می شود. هزاران هزار تولیدکننده، صنعتکار و حتی کشاورز ایرانی به خاطر واردات بی رویه کالا از چین ورشکسته شده و کار خود را از دست داده اند وهمچون تمامی کسانی که به نوعی در این حیطه اشتغال داشته اند نیز به سیل عظیم بیکاران گرویده اند؛ کالاهایی که در اکثر موارد هیچ احتیاجی به واردات آنها نبوده و متضرر اصلی این روابط یکطرفه تجاری تولیدکنندگان و مردم ایران هستند.

جدا از اینکه کالاهای چینی از کیفیت بسیار پایینی برخوردارند و در بسیاری از موارد مانند اسباب بازی کودکان از آلوده بودن کالاها صحبت به میان می آید و بسیار دورتر از استاندارد هستند باعث خوابیدن چرخ اقتصاد مملکت و بیکاری مفرط شده وقتی صحبت از بیکاری می شود تبعات بسیار آن باید مورد دقت قرار گیرد، از جمله روی آوردن به اعتیاد که متاسفانه کشور ما از این لحاظ در رتبه اول جهان جا دارد و معضل بسیار بزرگی است و نیز شکل گرفتن کارهای کاذب و غیرضروری درآمدزایی ناصحیح به گونه ای که مشاهده می شود شغل های کاذب مانند دلالی و واسطه گری تا چه حد رشد داشته و عملاً چرخ صنعت و کشاورزی را فلج کرده است. روی آوردن به شغل هایی همچون قاچاق کالا و موادمخدر که هم اکنون ایران دچار این معضل است، خروج سرمایه و نیروی انسانی از کشور، فساد اخلاقی و رفتاری و بالا رفتن سطح افسردگی در جامعه که به خاطر عدم توانایی تشکیل خانواده رخ می دهد، بالا رفتن سن ازدواج و دوری گزیدن جوانان به خاطر مشکلات مادی و معیشتی و... از جمله عوارض جبران ناپذیر بیکاری در هر کشور است که مردم آن را در رگ و ریشه شان و در بطن جامعه حس می کنند و پیامدهای هجوم بی برنامه جنس چینی به کشور است.
از سوی دیگر جنس چینی در بازار بعد از واردات توسط دولت احتیاج به خریداری توسط مردم دارد یعنی صرفاً وجود کالایی در بازار به معنای موفقیت آن نیست بلکه مقدار و نحوه خرید است که به موفقیت کالا کمک می کند و هجوم مردم به سمت کالاهای ارزان و بی کیفیت چینی باعث عرضه روزافزون آن در سطح جامعه شده و در واقع تقاضای بالا زمینه عرضه بسیار را فراهم آورده است.
اگر مردم از اجناس چینی حمایت نمی کردند آیا هم اکنون به جای یکی از بزرگ ترین واردکنندگان تمامی کالاها سهمی در صادرات جهان نداشتیم یا حداقل بودجه عظیمی که برای واردات از کشور خارج می شود را در داخل مصرف نمی کردیم، آیا جوان ایرانی به جای بیکاری یا روی آوردن به شغل های کاذب هم اکنون در امر تولید فعال نبود، آیا هم اکنون تولیدکننده داخلی مشغول کار نبود، آیا سرمایه ها به جای رفتن به دوبی و قطر در همین جا نمی ماند، آیا رفاه نسبی در جامعه بالاتر نمی رفت، آیا این خود یک مبارزه مدنی نبود.
این راه قبلاً بارها رفته شده و نتیجه های بسیار مثبتی داشته است. گاندی به عنوان یکی از برجسته ترین چهره های مبارز تاریخ با بیش از 500 میلیون جمعیت هند، این کار را کرد و هم اکنون هندوستان جزء صادرکنندگان جهان به شمار می رود و با آن جمعیت انبوه و آن اختلاف طبقاتی جزء قدرت های علمی و صنعتی جهان نیز محسوب می شود. کشور آلمان بیش از 90 درصد بازیافت دارد و مردمان آلمان نیز به همان نسبت در رفاه هستند. اگر مردم کشوری مثل سوئد در رفاه بی نظیری هستند به خاطر تلاش بی حد و حصری است که در زمینه ملی دارند یا اگر مردم فرانسه نسبت به ایرانیان از سطح بالای زندگی برخوردارند بدین خاطر است که در سال بیش از 70 میلیون نفر گردشگر دارند و ایران تنها 250 هزار و اینها همه به نوع رفتار و عملکرد مردم برمی گردد.
شاید جریان های اخیر باعث شد مردم بعد از سال ها از خود رها شوند و دست در دست هم داده به فکر کشور و جامعه شان باشند در این میان چه خوب است تا با آگاه سازی، مردم را هر چه بیشتر به سمت ملی گرایی و تعاون فراخوانیم.
واردات بی رویه کالاهای چینی در بازار ایران زنگ خطری است که خبر از مصرفی شدن مردم می دهد. اینکه بازار کالاهای ایرانی مانند فرش، گلیم، گز، پسته و... در کنترل چینی ها درآمده یک شوخی نیست بلکه حقیقتی تلخ و قابل تامل است. هم اکنون وظیفه هر ایرانی است با تحریم کالاهای چینی که چرخ اقتصادی کشور را زمین گیر کرده، کمک کند تا کشور را از این بحران نجات دهد و ورای مسائل سیاسی به هموطن خویش یاری رساند تا به جایگاه واقعی خودش در جامعه بازگردد.
به علاوه اینکه قطعاً ایرانی لیاقتی بیش از جنس های درجه پنج چینی دارد و این لیاقت مگر با همت خودش به ثمر نمی نشیند.
باید هم اکنون جنس چینی را از سبد خریدمان کنار بگذاریم تا بازار مجدداً رو به سوی کالای وطنی بیاورد، آنگاه پول ایرانی به جیب ایرانی می ریزد. این خواسته با پیگیری مردم به بازار تفهیم می کند که جنس چینی دیگر خریدار ندارد و مردم نمی خواهند که به خاطر اندکی ارزان بودن کالا، آینده و منافع کشورشان را به خطر بیندازند. در یک کلام هر جامعه ای که بخواهد به سمت تعالی برود باید همبستگی و همفکری و در اولویت قرار دادن منافع ملی را پیش روی خود بگذارد و با گذشتن از منافع موقت شخصی به منافع بزرگ و بهتر ملی برسد.
*کارشناس اقتصادی