مقایسه عملکرد دولت دوران جنگ و دولت نهم با معیار هزینه کرد هر یک میلیون دلار درآمد نفت نشان داد
سرمایه،پیمان جنوبی: برابر نماگر های بانک مرکزی و مرکز آمار ایران مجموع درآمد های حاصل از فروش نفت و گاز کشور در 28 سال گذشته (سال های 1360 تا پایان اسفند ماه 1387) بالغ بر 679 میلیارد و 666 میلیون دلار بوده است که از این بین سهم دولت میرحسین موسوی (سال های 1360 تا 1367) در هشت سال تصدی گری وی 110 میلیارد و 686 میلیون دلار (29/16 درصد کل درآمد های نفتی) بوده و سهم دولت های هاشمی رفسنجانی (75-1368)، سیدمحمد خاتمی (83-1376) و محمود احمدی نژاد
(87-1384) از کل عایدات حاصل از فروش نفت به ترتیب برابر با 126 میلیارد و 232 میلیون دلار، 172 میلیارد و
748 میلیون دلار و 270 میلیارد دلار بوده است که به ترتیب دولت های هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد سهم 57/18،
42/25 و 73/39 درصدی داشته اند.
نکته قابل توجه آنکه سهم 40 درصدی دولت محمود احمدی نژاد از عایدات نفتی 28 سال گذشته مربوط به تنها چهار سال بوده و دولت های قبل از دولت نهم به رغم اینکه درآمد های نفتی آنها مربوط به دوره هشت ساله تصدی گری آنها بر دولت بوده، هرگز از 25 درصد کل عایدات حاصل از کل فروش نفت در 28 سال گذشته فراتر نرفته است. مهم ترین موضوعاتی که در این بخش می توان بدان اشاره کرد و می توان از آن به عنوان شاخص هایی برای نحوه هزینه درآمد هایی حاصل از فروش نفت نام برد. این دو شاخص تعداد اشتغال ایجاد شده به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی در هر دوره و تغییرات صورت گرفته در ضریب جینی است تا بتوان به درست خرج شدن یا اثر سیاست های هر دولت بر هزینه کرد ثروت های زیرزمینی کشور که متعلق به آیندگان نیز هست، پی برد و میزان کارایی مدیریت هر دولت را ارزیابی کرد. برابر آمار ارائه شده توسط بانک مرکزی و مرکز آمار ایران تعداد اشتغال ایجادشده در دولت میرحسین موسوی و سال های 1360 تا 1367 بالغ بر یک میلیون و 898 هزار نفر بوده که نشان دهنده ایجاد 15/17 نفر اشتغال به ازای هر یک میلیون دلار مخارج درآمد نفتی طی دوره تصدی گری دولت میرحسین موسوی است. این تعداد در دولت هاشمی رفسنجانی با افزایش
89/8 نفری به 04/26 نفر به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی رسیده است.
در دوره هشت ساله تصدی گری دولت سیدمحمد خاتمی نیز تعداد اشتغال به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی به
16/23 نفر رسید که به رغم کاهش
88/2 نفری در تعداد اشتغال ایجاد شده بازهم تعداد قابل قبولی را به دست می دهد.
بررسی آمار مربوط به تعداد اشتغال ایجادشده به ازای هر یک میلیون دلار عایدات نفتی در دوره چهار ساله تصدی گری دولت احمدی نژاد به یکباره با 25/18 نفر کاهش نسبت به دوران هشت ساله دولت خاتمی و افت 56/13 نفری نسبت به دوره هشت ساله دولت میرحسین موسوی روبه رو شد. در واقع به رغم عایدات نفتی 270 میلیارد دلاری دوره چهار ساله دولت نهم که بالغ بر 40 درصد از کل درآمدهای 28 ساله 679 میلیارد و
666 میلیون دلاری کشور را شامل می شود، به دلیل سیاست های نامناسب، واردات زیاد کالاهای خارجی، تورم و فشار بر تولید در ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی، تنها شاهد ایجاد پنج اشتغال جدید هستیم که تقریباً یک پنجم دوره خاتمی، یک ششم دوره هاشمی رفسنجانی و یک چهارم دوره دولت میرحسین موسوی است.افت 80 درصدی در تعداد اشتغال ایجادشده به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی در دوره احمدی نژاد نسبت به دوره خاتمی دلایل بسیاری دارد.از جمله آنها می توان به افزایش افسانه ای واردات کالاهای مصرفی و
واسطه ای/ مصرفی و کاهش واردات کالاهای سرمایه ای اشاره کرد که کشور ایران را از یک تولیدکننده محصولات کشاورزی و صنعتی به مصرف کننده بزرگ بسیاری از محصولات کشاورزی و صنعتی، مصرفی چین تبدیل ساخته و بسیاری از کارخانه های داخلی را با ورشکستگی روبه رو کرده و برابر آمار اتحادیه های کارگری بالغ بر 200 هزار نفر را از کار بیکار کرده است.
این آمار ناشی از استفاده غیرصحیح از درآمدهای نفتی و سیاستگذاری های کلان اقتصادی در جهت افزایش واردات بوده است.البته قدرت خرید دلار در گذشته بیش از امروز بوده است و دلار در سال های اخیر قدرت خود را در برابر ارزهای دیگر تا حدودی از دست داده است.
نوع تکنولوژی در ساختمان سازی، ماشین آلات و کارخانه ها نیز تغییر کرده و هزینه ایجاد هر شغل بیشتر از گذشته است اما در هر حال اینکه در ازای هر 43 هزار دلار درآمد نفتی زمان خاتمی یک شغل ایجاد شد و در چهارسال احمدی نژاد در مقابل هر 218 هزار دلار درآمد نفتی یک شغل ایجاد شده، گویای این حقیقت است که از درآمدهای نفتی برای اشتغال زایی در حد دولت های قبل استفاده نشده است و بیشتر صرف واردات و مصرف شده است.
به این عملکردها باید تغییرات در ضریب جینی و فاصله طبقاتی را نیز افزود که به رغم کاهش 67/3، 82/1 و 33/0 درصدی در دوره های تصدی دولت های موسوی، رفسنجانی و خاتمی به یکباره در دوره چهار ساله دولت نهم با افزایش 22/0 درصدی روبه رو شد و روند آرام کاهش فاصله بین فقیر و غنی را که حاصل 22 سال برنامه ریزی سه دولت قبلی بود به یکباره با چالش روبه رو کرد.
برابر آمار بانک مرکزی و مرکز آمار ایران میانگین هزینه سالانه از محل درآمدهای نفتی در دوره های هشت ساله تصدی گری دولت های میرحسین موسوی
(67-1360)، هاشمی رفسنجانی
(75-1368)، و سیدمحمد خاتمی (83-1376) به ترتیب برابر با 14، 16 و 22 میلیارد دلار بوده که در دوره چهارساله محمود احمدی نژاد و در سال های 1384 تا پایان اسفندماه 1387 میانگین 68 میلیارد دلار در هر سال افزایش پیدا کرد و چنانچه آمار نشان می دهد این افزایش درآمدها نه تنها تاثیری در افزایش میزان اشتغال به وجود آمده در جامعه و کاهش فاصله طبقاتی نداشته بلکه به ابزاری برای کاهش تعداد اشتغال
به وجود آمده (افزایش نرخ بیکاری) و افزایش فاصله طبقاتی تبدیل شده است.
آمار ارائه شده از سوی بانک مرکزی و مرکز آمار ایران حاکی از آن است که تعداد کل اشتغال به وجود آمده در دوره های هشت ساله تصدی گری دولت های میرحسین موسوی (67-1360)، هاشمی رفسنجانی (75-1368) و سیدمحمد خاتمی به ترتیب برابر با یک میلیون و 898 هزار نفر، سه میلیون و 290 هزارنفر و چهار میلیون نفر بوده است که در دوره چهارساله تصدی گری دولت نهم و با وجود اینکه
40 درصد از کل درآمدهای نفتی 28 سال گذشته را در چهارسال دوره خود کسب کرده، تنها یک میلیون و 238 هزار نفر است. بر این اساس و با تقسیم درآمدهای حاصل از نفت و گاز مربوط به دوره های تصدی گری دولت های میرحسین موسوی، هاشمی رفسنجانی، خاتمی و احمدی نژاد به تعداد کل اشتغال ایجاد شده در هر دوره، می بینیم که به ترتیب اعلامی، میانگین اشتغال سالانه در دوره های یاد شده 237 هزار و 300 هزار نفر، 411 هزار و300 نفر، 500 هزار و 500 نفر و
309 هزار و 500 نفر بوده که کاهش
8/34 درصدی را نسبت به میانگین اشتغال سالانه دولت میرحسین موسوی نشان می دهد.
89/8 نفری به 04/26 نفر به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی رسیده است.
در دوره هشت ساله تصدی گری دولت سیدمحمد خاتمی نیز تعداد اشتغال به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی به
16/23 نفر رسید که به رغم کاهش
88/2 نفری در تعداد اشتغال ایجاد شده بازهم تعداد قابل قبولی را به دست می دهد.
بررسی آمار مربوط به تعداد اشتغال ایجادشده به ازای هر یک میلیون دلار عایدات نفتی در دوره چهار ساله تصدی گری دولت احمدی نژاد به یکباره با 25/18 نفر کاهش نسبت به دوران هشت ساله دولت خاتمی و افت 56/13 نفری نسبت به دوره هشت ساله دولت میرحسین موسوی روبه رو شد. در واقع به رغم عایدات نفتی 270 میلیارد دلاری دوره چهار ساله دولت نهم که بالغ بر 40 درصد از کل درآمدهای 28 ساله 679 میلیارد و
666 میلیون دلاری کشور را شامل می شود، به دلیل سیاست های نامناسب، واردات زیاد کالاهای خارجی، تورم و فشار بر تولید در ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی، تنها شاهد ایجاد پنج اشتغال جدید هستیم که تقریباً یک پنجم دوره خاتمی، یک ششم دوره هاشمی رفسنجانی و یک چهارم دوره دولت میرحسین موسوی است.افت 80 درصدی در تعداد اشتغال ایجادشده به ازای هر یک میلیون دلار درآمد نفتی در دوره احمدی نژاد نسبت به دوره خاتمی دلایل بسیاری دارد.از جمله آنها می توان به افزایش افسانه ای واردات کالاهای مصرفی و
واسطه ای/ مصرفی و کاهش واردات کالاهای سرمایه ای اشاره کرد که کشور ایران را از یک تولیدکننده محصولات کشاورزی و صنعتی به مصرف کننده بزرگ بسیاری از محصولات کشاورزی و صنعتی، مصرفی چین تبدیل ساخته و بسیاری از کارخانه های داخلی را با ورشکستگی روبه رو کرده و برابر آمار اتحادیه های کارگری بالغ بر 200 هزار نفر را از کار بیکار کرده است.
این آمار ناشی از استفاده غیرصحیح از درآمدهای نفتی و سیاستگذاری های کلان اقتصادی در جهت افزایش واردات بوده است.البته قدرت خرید دلار در گذشته بیش از امروز بوده است و دلار در سال های اخیر قدرت خود را در برابر ارزهای دیگر تا حدودی از دست داده است.
نوع تکنولوژی در ساختمان سازی، ماشین آلات و کارخانه ها نیز تغییر کرده و هزینه ایجاد هر شغل بیشتر از گذشته است اما در هر حال اینکه در ازای هر 43 هزار دلار درآمد نفتی زمان خاتمی یک شغل ایجاد شد و در چهارسال احمدی نژاد در مقابل هر 218 هزار دلار درآمد نفتی یک شغل ایجاد شده، گویای این حقیقت است که از درآمدهای نفتی برای اشتغال زایی در حد دولت های قبل استفاده نشده است و بیشتر صرف واردات و مصرف شده است.
به این عملکردها باید تغییرات در ضریب جینی و فاصله طبقاتی را نیز افزود که به رغم کاهش 67/3، 82/1 و 33/0 درصدی در دوره های تصدی دولت های موسوی، رفسنجانی و خاتمی به یکباره در دوره چهار ساله دولت نهم با افزایش 22/0 درصدی روبه رو شد و روند آرام کاهش فاصله بین فقیر و غنی را که حاصل 22 سال برنامه ریزی سه دولت قبلی بود به یکباره با چالش روبه رو کرد.
برابر آمار بانک مرکزی و مرکز آمار ایران میانگین هزینه سالانه از محل درآمدهای نفتی در دوره های هشت ساله تصدی گری دولت های میرحسین موسوی
(67-1360)، هاشمی رفسنجانی
(75-1368)، و سیدمحمد خاتمی (83-1376) به ترتیب برابر با 14، 16 و 22 میلیارد دلار بوده که در دوره چهارساله محمود احمدی نژاد و در سال های 1384 تا پایان اسفندماه 1387 میانگین 68 میلیارد دلار در هر سال افزایش پیدا کرد و چنانچه آمار نشان می دهد این افزایش درآمدها نه تنها تاثیری در افزایش میزان اشتغال به وجود آمده در جامعه و کاهش فاصله طبقاتی نداشته بلکه به ابزاری برای کاهش تعداد اشتغال
به وجود آمده (افزایش نرخ بیکاری) و افزایش فاصله طبقاتی تبدیل شده است.
آمار ارائه شده از سوی بانک مرکزی و مرکز آمار ایران حاکی از آن است که تعداد کل اشتغال به وجود آمده در دوره های هشت ساله تصدی گری دولت های میرحسین موسوی (67-1360)، هاشمی رفسنجانی (75-1368) و سیدمحمد خاتمی به ترتیب برابر با یک میلیون و 898 هزار نفر، سه میلیون و 290 هزارنفر و چهار میلیون نفر بوده است که در دوره چهارساله تصدی گری دولت نهم و با وجود اینکه
40 درصد از کل درآمدهای نفتی 28 سال گذشته را در چهارسال دوره خود کسب کرده، تنها یک میلیون و 238 هزار نفر است. بر این اساس و با تقسیم درآمدهای حاصل از نفت و گاز مربوط به دوره های تصدی گری دولت های میرحسین موسوی، هاشمی رفسنجانی، خاتمی و احمدی نژاد به تعداد کل اشتغال ایجاد شده در هر دوره، می بینیم که به ترتیب اعلامی، میانگین اشتغال سالانه در دوره های یاد شده 237 هزار و 300 هزار نفر، 411 هزار و300 نفر، 500 هزار و 500 نفر و
309 هزار و 500 نفر بوده که کاهش
8/34 درصدی را نسبت به میانگین اشتغال سالانه دولت میرحسین موسوی نشان می دهد.
جستجو
پر بیننده ترین اخبار
فراخوان انتخاباتی حجاریان:
پس از اعلام حمایت آیت الله یزدی
مقایسه عملکرد دولت دوران جنگ و دولت نهم با معیار هزینه کرد هر یک میلیون دلار درآمد نفت نشان داد
هشدار مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص به مراکز «آتش تهیه» دولت:
پرداخت شتاب زده در آستانه انتخابات موجب شد
بررسی شاخص ها در 28 سال گذشته مشخص کرد